Skip to content

τείχιο

ΤΕΙΧΙΟ, το πρώτο χωριό, που βρίσκουμε ανεβαίνοντας για το Παλιοξάρι.

*    www.tihio.gr

ΤΕΙΧΙΟ (www.tihio.gr)

ΤΕΙΧΙΟ (www.tihio.gr)

ΤΕΙΧΙΟ - ΑΓ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΤΕΙΧΙΟ - ΑΓ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΤΕΙΧΙΟ - ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ-ΚΡΑΝΙΑ

ΤΕΙΧΙΟ - ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ-ΚΡΑΝΙΑ

TEIXIO        www.tihio.gr

Το έτος 426 π. Χ., κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, κυρίεψε την Ποτιδάνια,  το Κρωκύλειο και το Τείχιο, όπου και έμεινε  ο στρατηγός των Αθηναίων, Δημοσθένης.

Ο ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρει χαρακτηριστικά:
 
«Και αιρει τη πρωτη ημέρα Ποτιδανίαν και τη δευτέρα Κρωκύλειον και τη τρίτη Τείχιον, έμενε τε αυτού και την λείαν εις Ευπάλιον της Λοκρίδος απέπεμψε»…

Βιβλιοθήκη των Ελλήνων,  Θουκιδίδου «ΙΣΤΟΡΙΑΙ»,Τόμος Γ’,κεφ.96,σελ.42,Εκδόσεις Γεωργιάδη 2001


Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου
426-425 π.χ.
Αφού δε διενυκτέρευσε με τον στρατόν εις τον περίβολον του ναού του Νεμείου Διός, εντός του οποίου ως λέγεται, εφονεύθη υπό των κατοίκων ο ποιητής Ησίοδος, εις τον οποίον χρησμός είχε προείπει ότι θ’ αποθάνη εις την Νεμέαν, εξεκίνησε κατά τα εξημερώματα, διευθυνόμενος εις την Αιτωλίαν. Την πρώτην ημέραν εκυρίευσε την Ποτιδανίαν, την δευτέραν το Κρωκύλειον και την τρίτην το Τείχιον, όπου και έμεινεν, αποστείλας τα λάφυρα εις το Ευπάλιον της Λοκρίδος, διότι εσκόπευε να υποτάξη τα άλλα μέρη προηγουμένως, να επιστρέψη έπειτα εις την Ναύπακτον, και τότε μόνον να εκστρατεύση εναντίον των Οφιονέων, εάν ηρνούντο να προσχωρήσουν. Αλλ’ η στρατιωτική αυτή ετοιμασία δεν διέφυγε την προσοχήν των Αιτωλών, ούτε όταν το πρώτον εσχεδιάσθη, και μόλις εισέβαλεν ο στρατός εις το έδαφός των, όλοι έτρεξαν εις απόκρουσίν του με μεγάλας δυνάμεις εις τρόπον ώστε προσήλθαν και οι πλέον απομακρυσμένοι από τους Οφιονείς, οι Βωμιείς δηλαδή και οι Καλλιείς, οι οποίοι κατοικούν προς την διεύθυνσιν του Μαλιακού κόλπου.


Άλλες αναφορές  για το χωριό :

Εικάζεται ότι μέχρι το 1844 ονομαζόταν «Λυκοχώρι» , είτε γιατί είχε πολλούς λύκους είτε επειδή είχε καταληφθεί το αρχαίο Τείχιο (ευρήματα υπάρχουν στην θέση Αγ. Απόστολος, Βαθαλώνι, Παπαδιά) από στρατηγό με το όνομα Λυκ και άλλαξε το όνομα του χωριού.

————————————————-

**   Ο απαγχονισμός των Τειχιωτόπουλων στην Αγριελιά 

 Ήταν Οκτώβρης του 1943, όταν τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής κρέμασαν στην Αγριελιά τους συγχωριανούς μας ΓΙΩΡΓΟ ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟ και ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟ.

- ΑΓΡΙΕΛΙΑ -

Μέσα στους χιλιάδες Έλληνες που χάθηκαν στον πόλεμο αυτό, συγκαταλέγονται και  δύο παληκάρια του Τειχίου .
Οι δύο  συμπατριώτες μας, υπήρξαν θύματα ενός ασήμαντου γεγονότος.

Κάποιοι…, χωρίς να έχει προσδιοριστεί ποιοι ακρβώς , έκοψαν το καλώδιο που επικοινωνούσαν τηλεφωνικά, οι Ναζί του Ευπαλίου με τους φρουρούς της Ρέρεσης.
Το γεγονός λοιπόν αυτό, οι Γερμανοί κατακτητές το εξέλαβαν ως δολιοφθορά.

Έτσι μια Κυριακή πρωί του Οκτώβρη, του 1943 κι ενώ χτυπούσε η πρώτη καμπάνα της εκκλησίας, που καλούσε όλους τους συγχωριανούς για προσευχή, επέδρασαν ξαφνικά οι Γερμανοί στο Τείχιο. Έστησαν πολυβόλα σε διάφορα σημεία του χωριού και με απίστευτη αγριότητα συνέλαβαν τα πρώτα παλικάρια που βρήκαν μπροστά τους:

Αλέκος Χριστόπουλος
Νίκος Αντωνόπουλος
Θεοφάνης Λυγερός
Γιώργος Ζησιμόπουλος
Δημήτρης Καραΐνδρος

Συνέλαβαν επίσης και τους Μιλτιάδη Φωτιάδη, Χρήστο Αντωνόπουλο και Παύλο Παπαγιαννόπουλο, οι οποίοι όμως τελικά, ξέφυγαν με διάφορα τεχνάσματα.Τους πέντε πρώτους λοιπόν που έπιασαν, τους οδήγησαν στη Ρέρεση, λίγο πιο πάνω από το μνημείο που υπάρχει σήμερα.

Σ’ ένα φορτηγό έβαλαν τους τρεις και τους άλλους δύο Γιώργο και Δημήτρη τους πήγαν πεζούς, πιο κάτω σε μια βελανιδιά.
Εκεί οι αγχόνες ήταν έτοιμες και αμέσως πέρασαν τη θηλιά στο Δημήτρη Καραΐνδρο.
Ο Γιώργος Ζησιμόπουλος, μόλις είδε τι τον περίμενε, με τη λεβεντιά και την παλικαριά που τον διέκρινε και παρ’ όλο που ήταν αλυσοδεμένος αποπειράθηκε να φύγει.
Δυστυχώς όμως, η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Οι Γερμανοί έστρεψαν το πολυβόλο πάνω του και τον σκότωσαν. Στη συνέχεια τον κρέμασαν δίπλα στο Δημήτρη.
Τους άλλους κρατούμενους, που άκουσαν τον πυροβολισμό και είδαν από μακριά τα κορμιά των συγχωριανών και φίλων τους να κρέμονται από τη βελανιδιά, τους οδήγησαν στα κρατητήρια του Ευπαλίου.
Μετά όμως από αυτή την τραγική κατάληξη, άρχισε ένα μεγάλο μαρτύριο για τους οικείους των νεκρών, αλλά και για όλο το χωριό.
Οι συγχωριανοί ξεκρέμασαν τους νεκρούς και όλα ήταν έτοιμα για την τελετή της κηδείας των αδικοχαμένων, όταν έφτασε το μαντάτο από το Ευπάλιο:
εάν δεν πάτε τους νεκρούς πάλι στο ίδιο σημείο να τους κρεμάσετε για τρεις μέρες
ακόμα, θα κρεμάσουμε και τους άλλους τρεις που κρατάμε
.”

Έτσι, όλο το χωριό αναγκάστηκε, να τους πάει και να τους ξανακρεμάσει.
Το θέαμα αυτό γεμάτο πόνο και πίκρα, ήταν μακάβριο, απάνθρωπο.

Σήμερα, στο σημείο του απαγχονισμού και κάτω από τη βελανιδιά υπάρχει, το μνημείο που όλοι ξέρουμε, προς τιμήν αυτών των παλικαριών που τόσο σύντομα και άδικα έφυγαν.
Κάθε δύο χρόνια ο Σύλλογος Τειχιωτών κάνει τρισάγιο στο χώρο αυτόν, για να μνημονεύονται τα παλικάρια που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς και όλοι εμείς να θυμόμαστε, τους αγώνες που έκαναν οι πρόγονοί μας κάτω από αντίξοες συνθήκες και ανισότητες δυνάμεων, για να διατηρήσουν την ελευθερία και την τιμή τους.

(www.tihio.gr) . – 

————————————-

 

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: